به معلمی که به من آموخت چگونه زیستن را ...(سرکارخانم کاظمی)

گلواژه های علم و ادب تا فراسوی زمان و مکان از لبانت میشکفد...... 

تو گوشه ای ازانحنای  لبخند بزرگ قبله عالمی ..

 

برتابلوی نقاشی دنیا....

 

آنگاه که تجلی وحی در حرا را دگر بار من میخوانی....

 

وبر ندانستن های من صبر می ورزی...

 

ومن آرام حک میکنم روی گونه های دفترم

 

((ن والقلم و مایسطرون))

 

براستی چه بزرگ واژه ای است قلم !                                                                                        

 

این را از سایه های افتاده به کلام تو دریافتم....                                                                                    

 

چگونه به تصویر بکشم تورا که از تمامیت تاریخ آمده ای...

 

تو را که خورشید گونه بر من می تابی ...

 

تو را که در نگاهت هزار مرغ مهاجر در پروازند ..

 

ودر صدایت طنین هزار حرف ناگفته موج میزند..

 

عجبا!

 

سوگند به قلمی که در دستانم است و به رسالت نوشتن که از تو سرودن

 

کار انسان خاکی نیست!

  

متبرک باد نام تو بر بلند  بلندای تاریخ                                                                                                    بزرگ معلم اخلاق و انسانیت         شبنم -9اردیبهشت 89 در آستانه روز معلم                        پینوشت:نظرات مطلب پایینی فعال است.

 

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید