!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> شب نمی تواند حتی اگر بخواهد ستارگانش را پنهان کند - بوتیمار




بوتیمار

ما از او می ترسیدیم.زیرا حس می کردیم او تنهاست...



نویسنده : شبنم ; ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ امرداد ۱۳٩۱

"برای سیمین که برایم مادری کرد بی آنکه هم خونم باشد..."

زن با صدایی که از شدتِ مصرفِ الکل دو رگه شده بود آرام نامِ خودش را زیرِ لب زمزمه کرد، و سعی کرد تنِ کِرِخت و تبدارش را روی کاناپه جابجا کند.به زحمت چند بالشِ کوچک را زیرِ گردنش گذاشت و با خودش فکر کرد چند روز است در این برفِ سنگین،سگها پشتِ  پنجره ای که رو به باغ باز می شود دارند تک به تک آجرچین های باغچه را بو می کشند.                       

از نگاه کردن به گیلاس های واژگون شده ی بیکار*،چادر نمازِ گلداری که هنوز به دستگیره در گره خورده بود و یادآوریِ خوابی که تعبیرش با زایمانِ گرگهایِ همسایه همراه شده بود عرقِ سردی رویِ پیشانیش نشست.                                                   

و دلش برای روزهایی تنگ شد که دخترِ شیطان و شلوغِ خانه تمامِ چین های پرده اتاق خواب را با قهوه شعر نوشته بود.تویِ خیالش تمامِ الاکلنگ هایِ عمرش را به عشقِ نیمه ای که همیشه خالی بود به سینه ی خاک چسبانده بود؛ و حالا آدمهایی که با رفت و آمدشان،حتی با با چشمهایشان وقتی به صورتِ خراشیده ی تو زل میزنند چیزی جز این نمی خواهند بگویند که این قانون دنیاست،یک نفر کمتر...دوباره داشت با عکس های روی دیوار حرف می زد،دوباره دشات با لبخندهای ماسیده بر شاترِ دوربین زندگی می کرد... که ناگهان صدای ناله ی ضعیفِ تلفن جریانِ نفسهایش را در سینه به تیربار کشید !                                                        

زنگِ تلفن،آن هم این وقتِ روز عجیب ترین اتفاقی بود که ممکن است برای یک زنِ نه چندان معمولی،آن هم وقتی به یک اوتانازیِ آرام و مطمئن در جذرِ خانه اش ایمان آورده بیفتد.                                                                                           پیکرِ لاغرو استخوانیش را به زحمت کش داد و با انگشت های سفید و بلندش گوشی تلفن را برداشت.                                    

چند دقیقه به سوراخ های روی گوشی تلفن و صدای نازک و هیجان زده ای که از آنها بالا می زد خیره خیره نگاه کرد.               

–الو؟ الو؟! منزل خانوم "ش"؟

درست تماس گرفتم؟!                                                                                              

لبهایش را به سختی از هم باز کرد و به گوشی چسباند : می شنوم...  

 

برعکسِ او کسی که پشتِ خط بود حرص و ولعِ عجیبی برای صحبت کردن داشت اما سکوت و بی اعتنایی او مکالمه ای را که شاید می توانست بیش از این ها به طول بی انجامد تنها به چند دقیقه کشاند.صحبت که خلاصه اش تنها،جرقه ی شکستنِ گلدانی بود که روی سینه اش طرحِ افسانه ای عشق بود در سالهایِ وبا*....          

– خانوم زیرِ بالشِ مادرتون یه نامه دست نویس جا مونده بود که نظافت چی بیمارستان پیداش کرد.ما فکر کردیم که ممکنه توی اون مطلبِ مهمی باشه و...                                                                                  

لبخندِ تلخی زد و گوشی را با آرامشی که در زندگی هیچکس هرگز به قطعیت نمی رسد سر جایش گذاشت.با خودش فکر کرد این گلدان هم مانندِ همان بشقابی که پس از من با زنگِ خنده ای مشکوک،تویش انار دانه می کنی و به سیاهی دستهایِ مادر،وقتی در عمقِ سه متری زمین مژه هایش بوی خاک می گیرد فکر نمی کنی...

 پاهایش را از رویِ کاناپه پایین انداخت،به زمین نمی رسیدند ! اما سعی کرد توی هوا تکانشان بدهد تا ثابت کند یک نفر هست...همیشه یک نفر هست...!                                                                                                                    وقتِ زیادی نمی خواست پوشیدنِ یک شنل سیاه و شالی قرمز رنگ،با چند تارِ موی درهم که همیشه روی پیشانی اش می افتاد ؛ و دست بردن به رژِ قرمز زنگی که برخلافِ تصورِ عابران غمیگن ترین طرحِ دنیاست وقتی روی لبهای نازک و پیرش می نشست.  

و با یک نگاه،تمامِ سوزن دوزی های تنش را در یک لبخندِ کشدار خلاصه می کرد.                                                        

و ناخن ها؛ ناخن ها که رازِ زنانگیِ کشیده و شکننده شان فقط توی پله ها به جریان می افتاد.درست زمانی که مستیِ زن از سر می پرید و با چند تکانِ تشنج بار در عرضِ کوتاهِ پله ها، به دنده ی نرده ها می چسبید.                                                         

سهمِ او از پله هایی که قدم به قدم او را به نبضِ زمین نزدیکتر می کردند برخورد با همسایگانی بود که صبح  فقط صدای سوئیچ خوردنِ ماشین شان را می شنید،و غروب فقط صدایِ پای بی رمق و محکوم شان را در پله ها.                                           

وقتی نگاه ها بلندتر از ترسیمِ موازی نفس،به هم تلاقی می خورد ؛ و می خواست چیزی بگوید از جنسِ آن لحظه هایی، که چشم های سیاه و همیشه لجبازت می شود آینه ی سالهای نیامده ی یک جماعت...                                                                        

زن با بی اعتنایی از کنارِ اعلامیه های رنگ و وارنگِ روی بُردِ ساختمان رد شد و کیسه زباله را در حفاظی که بی شباهت به میله های کابینِ ملاقاتِ معشوقه اش نبود پرت کرد.و به گربه ی معصومی که عاشقِ پای کبودش شده بود و آرام کفشش را بو می کشید لبخند زد !

تمامِ راه را با چشم های بسته سعی کرد چند بیت شعر به یاد بیاورد تا شاید جای خالی پروپانول را در کوله پشتی غمگینش حس نکند. تمامِ راه را با چشم های بسته...از ترسِ دست کشیدن به شاخه های سبزی که دل آشوبی عجیبی را در او زنده می کردند...درخت ها همیشه ساکت می مانند،از آن سکوت های بلند و معنی دار.و حتی با سلول های مسکوتشان،با بویِ شکوفه هایشان طوری با تو غریبی می کنند که دوست داری التماسشان کنی...از ناتوانی و عجز...

هدفون را توی گوشش محکم کرد، و به عابرانی که بی تفاوت از کنارِ هم می گذشتند مثلِ دیوانگانی نگاه کرد که بعد از سالها دیوارهای اوین را بوسیده اند و به دست هایِ لرزانِ نسلِ دیگری سپرده اند...  

به بیمارستان که رسید صندلی های به هم چسبیده ی راهروها با ژست های مختلفی از آدمها ؛باعث شد نفس عمیقی بکشد و از روی تمام عروسک های بی دست و پا خالی از لبی که زنده زنده زیرِ پایش جان می دادند با بیرحمی رد شود.                                 

به اتاقِ مادر که رسید لبخندِ کریهِ ملافه ها و چشم بستن به روی کپسولِ اکسیژنی که دمِ در سراپا حاضر مانده بود را با حقیقتِ خاکستری چشمانِ مادرش عوض کرد و از پرستارِ بخش خواست نامه را به او بدهد.پرستار می خواست با جمله های تسبیح وارش او را قانع کند که تمامِ سعی شان را کرده اند تا مادر زنده بماند اما او با اطمینان و بی اعتنایی تکرار می کرد ؛                               

"ممنون می شم اون نامه رو...."                                                                                     

موقعِ گرفتنِ نامه امضا و اثرانگشت برای اثباتِ ژن هایی که از مادرش توی چهره او در نوسان بود به گریه اش انداخت.            

اما فقط چند ساعت بعد،چند ساعت بعد...درست زمانی که روی نیمکتِ باران خورده ی پارک نامه را روی قلبش می فشرد ؛ حسِ مسافری را داشتت که در لحظه ی آخر نفس نفس زنان پایش روی پله ی قطار بند می شود، گرچه بسته ی توتون و دسته کلیدش را برای همیشه در کمرِ نارونی پیر،در جنگل های شمال جا گذاشته...                                                                            

– دخترم حاصلِ عشقِ من و مردی در اعتیاد به سلول های انفرادی زندان است.من او را در غربتِ یک شبِ وحشی،لای پنجه های بی مجوزِ  زندان به دنیا آوردم و به دندان گرفتم.پدرش...پدرش میگسارِ الدنگ کافه های شهر نبود...نه ! که بی شک مردِ من قزل آلایی ست که هنوز روی خاک تقلا می کند... وقتی روی دیوارهای ناصرخسرو تقاضای فروش کلیه ی مردی ست که سالها پیش بند نافِ دخترم با او گره خورده است...

 

زن با صدای بلند به دلقکِ پیرِ شهر فکر کرد،وانگشت های جوهریش را روی شقیقه هایش فشار داد.

 

 

شبنم سمیعی- 18 فروردین -1391

ساعت 4:35 صبح

 

1.اقتباسی از فروغ فرخ زاد؛ "و داس های واژگون شده ی بیکار"

2.نام کتابی به همین نام.   

                                                                   




کلمات کلیدی :داستان



 

4 مدال رنگی