!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> بوتیمار




بوتیمار

ما از او می ترسیدیم.زیرا حس می کردیم او تنهاست...



نویسنده : شبنم ; ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٩

    آروم زد پشت سرم گفت:شبنم !اینقدر دور خودت نچرخ من همین جام بالای سرت .از خجالت نمیدونستم چه جوری سربلند کنم سرمو آروم گرفتم بالا نگام کرد مهربونتر از همیشه دستامو گرفت گرمتر از همیشه تازه فهمیدم تو همیشه بودی همینجا کنارمن من اما حست نکردم لمست نکردم ..توی چاه افتادم با طناب خودم تو اما بلندم کردی بدون اینکه ازم چیزی بخوای من همیشه محتاجت بودم اما فقط اون لحظه یادت میکردم که از شیرینی های زندگیم کم شده بود،یک ثانیه نمیگذشت که یادم میرفت چقدر بزرگی و کریم.همیشه صدات کردم و همیشه جوابمو دادی ازت خواستمو بهم دادی من اما اونقدر توی کارهای خودم غرق بودم که نخواستم بشنوم نخواستم بفهمم .من همیشه اشتباه کردم تو اما هیچوقت اشتباهاتم رو به رخم نکشیدی ..حسودیم میشد وقتی کسی میگفت خدا رو حس کردم امروز اما فهمیدم منم لمست کردم احساست کردم وجودتو بزرگی تو کریمی تو ...توهمیشه بودی همه جا ...ببخش که اونقدر کوچیکم که بزرگیتو ندیدم ...ببخش ...تنها ببخش.نازنین خدای من بگذار پربگیرم زیر ردای مهربانیت اگر هنوز قبولم داری به بندگی ات            شبنم سمیعی-١٢:۵٣ نیمه شب خرداد٨٩




کلمات کلیدی :نوشته ادبی




نویسنده : شبنم ; ساعت ٧:۳٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳۸٩

به بهشت نمیروم اگر مادرم آنجا نباشد.  ((زنده یاد حسین پناهی))

دستانت پشت تلی از خاطره ها
 دفن میکند تلخی هارا          
شامگاهان زیر روشنایی نور مهتاب
دانه میکنی سرخی انار زندگی را                                                                  
 تک به تک!
 حسودی میکند آینه
 به پاکی و نجابتت
 آنگاه که شکوفه ها در ضیافت دامانت
 مستانه میرقصند                                
وعطر گیسوانت سپیده دمان مرا..
                                ورق میزند...
 بخشش های دیرینت                           
 وستم های هر روزه ام ، ناقوسی  است                                                                                                                                                      میکوبدبرقلبم هرصبح وشام
رقص شورانگیز باد
 تار و پود خاک را میلرزاند        
وقتی رخساره بر سردی مهر نمازت میکشی
وجبهه میسایی فروتنانه برخاک                           
بر آستان پروردگارت
 ونهال دستانت پیوند میخورد به افلاک                                                                                               
وتقدست را در باور من
 فریاد میکنی
 وقتی سروها به احترامت قدعلم کرده اند                                                                                                                                                                                                                                                                               
 من رو به تو سجده میکنم                                   
روبه توکه قبله گاه منی
تکیه گاه منی...                                                                                                          
پاره کن !بند از بند
پاره کن طناب این سکوت عاشقانه را
آواز کن طنین لالایی مادرانه ات را
در نوسان گهواره کوچکم
بگذار در آغوشت بخواب روم                                                                                                                                                              مادر!   
                                 




کلمات کلیدی :شعر




نویسنده : شبنم ; ساعت ٢:۱٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٩

یکی یکی طی می کرد پله ها را

 

 

آن نجیب ، که در پیشانی اش

                                                                                                                                                        

سطوری از گذشت دوران موج میزد       

                                                                                                                                                   

ونفس هایش پر پر میشد

                                                                                                                                                        

در هجوم سرپنجه های درد بر سینه اش....

 

 

 

به سجود در می آمد زیبایی اش

 

 

 

وبه رکوع میرفت بلندای قامتش

 

 

 

ودرنگاهش گرگ و میش یک وهم

 

 

جان میگرفت..

 

 

یکی یکی طی میکرد پله ها را آن نجیب.....

                                                                                                                                                                                        باعصای  با عصای چوبین

            

 

در سقوط از یک دره به نام جوانی

 

 

وصعود ارقام شناسنامه اش به یک قله به نام پیری!

 

 

 

                 شبنم سمیعی-26 اردیبهشت 89                       

 

 

اراده ی پیران کاردان را به چشم حقارت منگر و پشت خمیده آنان را ناچیز منگار،از همین کمان قامت است که میتوان تیر آرزوها را به هدف زد                                                                                                                         




کلمات کلیدی :شعر



 

4 مدال رنگی