!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> بوتیمار




بوتیمار

ما از او می ترسیدیم.زیرا حس می کردیم او تنهاست...



نویسنده : شبنم ; ساعت ۳:٥٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٦ فروردین ۱۳۸٩

بوم نقاشی ام  چه ساده بود،دیوار

 

ورنگ هایم چه پرتمنا،سرخ ،سبز،زرد،نیلی

 

نقش میزدم دخترک رویاهایم را

 

باگیسوان کمندش که روی شانه هایش میلرزید

 

زخاطرنمی برم عطر یاس هایی

 

که دزدانه به دستان دخترک میسپردم

 

وآرام طرح میزدم انگشتان نازک و بلندش را....

 

 

دامنی صورتی و پرچین...

 

وطنین صدای کفش های پاشنه بلند زنانه

 

که می پیچید میان دهلیزهای وجودم .... ومیلرزاند سکوت کودکانه ام را

 

کفش های پاشنه بلند را دوست داشتم...

 

میخواستم از همه چیز و همه کس بالاتر بزنم

 

میخواستم اوج بگیرم......بالای بالای بالا.....

 

آسمان را بشکافم بساط ابرهارا به هم بزنم

 

 

اکنون دوباره کفش های پاشنه دار میخواهم

 

 

میخواهم اوج بگیرم به کودکانه هایم...

 

 

همانجا که بوم نقاشی ام دیوار بود!

 

وخنده ام از عمق سلول هایم

 

 

کفش های پاشنه دار من کجاست مادر؟؟؟؟؟




کلمات کلیدی :شعر




نویسنده : شبنم ; ساعت ٧:٥۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ فروردین ۱۳۸٩

مشاهده یادداشت خصوصی




کلمات کلیدی :خصوصی های من




نویسنده : شبنم ; ساعت ٤:٢٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ فروردین ۱۳۸٩

حضور تورا این بار گم کرده ام انگار

 

                                                                 میان عطر شب بوها

 

وطنین صلای شادی آفرینت را

                                                           میان هیاهوی غم ها

مهربانا!

 

شاهین تیز پرواز نگاهت را

                                                  درافق های کدام کویر به یاد گار گذاشته ای؟

وهرم نفس هایت را در رویش                                                                                                                                                                              کدامین سیب کال؟                                                                                                                                   

عزیزا!

 

با حریق سرخ بوسه هایت     

 

                                               تن کدام ستاره را متبرک کرده ای؟

 

متبرک کن بار دیگر لحظه هایم را.........

 

                                            نوازش کن بار دیگردستان قندیل بسته ام را.....

 

بباف بار دیگر گیسوان آشفته ام را....

 

 

که گم کرده ام تو را.................

 

 

                                   ! ای بهترین من!

 

شبنم _11فروردین 1389

پینوشت1 :
" من آن سازم
که با مضراب ِمهر ِتو
نوای شور و ماهورم
فلک را کرده بوده کر
کنون امّا
تو خود دانی
که من ناکوک ِناکوکم...."

پینوشت 2:شعر مخاطب خاصی ندارد.

پینوشت 3:نظرات پست پایین بازه.




کلمات کلیدی :شعر




نویسنده : شبنم ; ساعت ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ فروردین ۱۳۸٩

سال 1388 خوب یا بد ؟             مسئله این است!                                       

سالی که گذشت با خود حامل حوادث تلخ و شیرین بسیاری بود.حوادثی که هرکدام گاهی لبخندرا بر لب کاشتند،گاه گره کور ابرویمان شدندو گاه قلقلک آرام قطره های اشک روی گونه هایمان.

حوادثی که چون درختی میان خاطراتمان ریشه کردند ،گاه ما را به آینده پیوند دادند و هرازچندگاهی از گذشته هایمان برایمان قاب عکس خاطرات فراموش شده را آوردند.

لحظه هایی که گاه رخنه کردن میان ثانیه ثانیه های ساعت و خیال حرکت کوتاهی نداشتندوگاه آنقدر سریع و پرشتاب  میدویدند که ماراتون کم می آورد پیش پایشان .

ازبحث لحظه ها و خاطرات که بگذریم،چهره های زیادی دیدیم گاه فقط از کنارشان رهگذری بودیم و گاه به سلامی هزار حرف از آیینه نگاهشان خواندیم،گاه شادی خنده هایمان را باهم قسمت کردیم،گاه نیز ستاره باران شبهای سیاه غم و دلتنگی هم بودیم همدرد بودیم نه فقط تسلای خاطری.به کلبه های زیادی سر زدیم ،نشان از خیلی ها گرفتیم ودراین میان میزبان خیلی ها هم بودیم.

لحظه های زیادی را خط خطی کردیم ،خط و خطا کار انسان است.نهال نیکی احسان های زیادی را نیز نشاندیم.

حس پرواز را چشیدیم ،گاه به پرواز یک جنین از پیله تن مادر به عالم بیرون وتولد یک انسان ،یک زندگی ،یک رویش ....

وگاه به پرواز یک انسان ازاین دنیا و رفتنش به سرای باقی دیگر...ومهمانی  اش میان خروارها خاک .. مرگ یک انسان ،یک زندگی ،یک دنیا خاطره....

خیلی ها رفتند...

خیلی ها هستند...تا بمانند و بدانند رسالت انسان بودن را!

 

 







 

4 مدال رنگی